กำยาน - อพาร์ตเมนต์คุณป้า
ฉันวาดฝีแปรงไปตามแรงโน้มถ่วง ของดวงดาว ที่เห็นในนิทาน
เป็นรูปขาวดำของบุคคลผู้นึง ซึ่งละทิ้ง ทุกสิ่งเพื่อนิพพาน
ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขา แต่ฉันได้ยินเสียงเขา กระซิบเบาเบาให้ปล่อยวาง
เวลาคือการเรียนรู้ ลมหายใจกลายเป็นครู ดำรงตั้งอยู่ในความเลือนลาง
* หลงไหล ในความทุกข์ แฝงร่างในความสุข ล้มแล้วไม่เคยลุก วนเวียน วกวน วันวาน
** จมในภวังค์อยู่ในจินตนาการ อยู่กับฟ้ากับดินปนกับกลิ่นกำยาน
มีเพียงร่างกายที่จะอันตรธาน ไปกับห้วงเวลาที่สุขเกษมศานต์
ลงอเวจีไปกับเสียงดนตรี เมื่อกิเลสเข้ามาลวงความรู้สึกที่มี
ลอยไปตามควันคล้ายกับกลิ่นกัญชา ทำให้เกิดอาวรณ์เพื่อจะย้อนเวลา
ฉันวาดฝีแปรงไปตามแรงโน้มถ่วง ของดวงดาวที่เห็นในนิทาน
เป็นรูปรุ้งงามที่ไม่สมประกอบ แต่มันชอบกินน้ำในลำธาร
มันไม่ได้มีเจ็ดสีแต่มันก็ยังดูดี บนฟ้าที่มีเมฆบาง
โลกหมุนไปตามวังวง ฉันคิดหยุดความเป็นคน ฉันเดินวกวนอยู่ทางสายกลาง
(ซ้ำ * )
(ซ้ำ ** )
Advertisment
