ขี้ถ่านไฟ - แขก สยาม
บัดนี้ อันว่าความฮักนี้มันเจ็บปวดเหลือแสน
คราวแต่ฮู้ว่าแฟนเฮาสิจอนลาล้ำ ไปทางก้ำ ดอกแดนไกล
ใจป่านถูกไฟจี้ อุกอังเอ้ามะโน ป้าดติโทความฮักเฮ็ดให้ใจว้าวุ้น มันเลยขุ่น ดอกมัวหมอง
ชาติได้ยินคำเว้าผุเฒ่าเจ้าเพิ่นจาว่า อยากให้น้องนั้นหนา
มีฐานะใหญ่โต เป็นคนโก้ ดอกมั่นเฮียน
* ความฮักนี้ อ้ายสิเก็บมันไว้จอมขวัญ ถึงสองเฮานี้ บ่ได้ควงแขน
** น้องมันคนอยู่สูง อ้ายมันคนต้อยต่ำ ป่านหงส์กับกาดำ ก้อนคำกับขี้ไถ
ปิดเส้นทางความรัก เฮาฮักกันบ่ได้ อ้ายมันขี้ถ่านไฟ มักกันไป เดี๋ยวน้องสิเปื้อนมอม
มันเจ็บปวดรวดร้าวเข้าไปถึงข้างใน บอก ไผบ่ได้
ปานมีคนซุงอ้าย ให้มันเป็นแผล ปวดใจคักแท้ ปานค้อนตอกหน่ำลง
ชาติว่าสองเฮานี้ ทำบุญกันมาน้อย บ่ได้ฮ้อยมาลัย ใส่บาตรพุทธเจ้า
เลยบ่ได้เข้า ดอกฮวมเคียง
(ซ้ำ * , ** )
(ซ้ำ ** ,** )
อ้ายมันขี้ถ่านไฟ ฮักกันไป ใจน้องสิเปื้อนมอม
Advertisment
