ลืมตามาชําเลืองดูโลก เกิดมาเป็นทารกสามัญชนธรรมดา หากินกันจนหนังหน้าเหี่ยว กว่าจะได้ขบเคี้ยวก็ย่างวัยชรา ฟันฟางจวนจะหักหมดปาก ตามัวจนตามัวจนจะมองไม่เห็น ริ้วรอยของความลําเค็ญ ดูที่เส้นเอ็นปูดโปน คํานึงถึงคนเฒ่าคนแก่ เมื่อครั้งเป็นพ่อแม่ยังเลี้ยงดูลูกน้อย อดออมวันละนิดละหน่อย เก็บสิบเป็นร้อยส่งลูกน้อยเล่าเรียน หวังเพียงเพื่อลูกๆ เติบโต ได้เป็นผู้มีการศึกษา หนทางในภายภาคหน้า เป็นเจ้าคนนายคน * ผู้เฒ่าเอ๋ย ถึงเนื้อหนังหย่อนยาน ถ้าสมบัติมโหฬาร ลูกหลานมาเอาใจ นะผู้เฒ่าเอ๋ย ถึงเนื้อหนังเหี่ยวย่น ถ้าสมบัติมากล้น ยังพอมีคนเอาใจ (ซํ้า *) ใครเลยเคยคิดถึงผู้เฒ่า ที่เส้นผมหงอกขาวและดวงใจอาดูร คํ้าจุนจนลูกหลานเติบใหญ่ ต่างตอบแทนนํ้าใจเพียงรดนํ้าดําหัว สังคมทวีความดิ้นรน สอนคนให้คิดเห็นแก่ตัว คนเฒ่าที่ฟันหักตามัว กลัวไม่มีคนไปเผา
Advertisment
