กระจกร้าว – ไฮร็อค
มองตัวเองในกระจกร้าวเมื่อไหร่ ในดวงตาฟ้องว่าเจ็บลึกเท่าไหร่
ไม่เคยจะร้องให้ใครได้ยิน รับเองทุกสิ่งทุกอย่าง หากมันจะเลวจะร้าย อดและทนซะอย่าง
ใจมันคอยนับเริ่มจากศูนย์ถึงสิบ ใจมันลอยลิบไปไม่รับเรื่องราว
หากจะฝืนไม่ยอมจบลง ก็คงได้แต่ปวดร้าว บอกตัวเองว่าเราจงทนเข้าไว้
* แม้ แม้มันเจ็บลึกสักเท่าไหร่ แผลรักมันบาดลึกสักเท่าไหร่
ข่มใจไม่จำรอยร้าวที่ใครนั้นฝากไว้ อดและทนไม่อาจบอกใครใคร อดและทนไม่เอ่ยปากจนตาย
มองตัวเองรู้ว่าเจ็บลึกเท่าไหร่ ใจเราคงเหมือนกระจกร้าวบานใหญ่
ง่ายดายเธอทุบให้พังกับมือ หรือเราไม่มีความหมาย เก็บเอาเศษใจสลาย เก็บไว้รอสักวัน
(ซ้ำ *)
ฝืนจะข่มใจแม้ลำบาก ใจมันอยากตะโกนร้อง
แต่ก็ร้องได้แต่ในใจ ร้องไห้ไม่มีน้ำตา กลั้นมันเอาไว้ เก็บในใจตัวเราเอง
** แม้ แม้มันเจ็บลึกสักเท่าไหร่ แผลรักมันบาดลึกสักเท่าไหร่
ข่มใจไม่จำรอยร้าวที่ใครนั้นฝากไว้ อดและทนไม่เอ่ยปาก
(ซ้ำ ** ) Till End
Advertisment
