ประภาคาร - อพาร์ตเมนต์คุณป้า
สายลมแห่งความเหงา ความว่างเปล่า ซ่อนลึกกว่าถ้อยค่า
ดังเสียงเพลง ที่ไร้คนร้องตาม ด้วยคําถาม ถึงความ เดียวดาย
มีเพียงเธอ อยู่บนประภาคาร กลางมหาสมุทร แห่งรัตติกาล
โอบกอดคลื่นลม ก่อนแสงดาวลับไป ยามที่ไม่มีใคร ยามที่ไม่มีใคร
* หากแม้ยังมีเงาในดวงตา หากแม้นมีเพียงเราภายในใจ
จดจําาความโดดเดี่ยวที่มีไว้ เก็บเอาไว้ในใจ. เราจะเหงาด้วยกัน
ในมุมมืดมิดที่กัดกินเธออยู่ มีคําอ้อนวอน ที่ไม่มีใครรับรู้
โปรดจําสัญญา ที่ฉันฝากเธอเอาไว้ ยามที่ไม่มีใคร ยามที่ไม่เข้าใจ
( * )
** อย่าลืมคําสัญญาที่เรามีกันไว้ เฝ้ารอวันที่มีแสงไฟ คอยนําทาง
อีกหนึ่งคืนที่มืดมิดบนประภาคาร จนดวงอาทิตย์จุมพิตขอบฟ้า อีกไม่นาน
( ** )
จนดวงอาทิตย์จุมพิตขอบฟ้า อีกไม่นาน จนดวงอาทิตย์จุมพิตขอบฟ้า อีกไม่นาน
จนดวงอาทิตย์จุมพิตขอบฟ้า อีกไม่นาน จนดวงอาทิตย์จุมพิตขอบฟ้า อีกไม่นาน
Advertisment
