อวสาน (FINAL) - ทรงไทย
มันไม่ง่ายที่ต้องพูด อธิบายหมดทุกๆเรื่องราว ลากแม่น้ําทั้งห้ามา พรรณนาไปถึงดวงดาว
ไม่มีงานเลี้ยงใด ที่มันไม่มีวันเลิกรา ล่วงเลยวันเวลาก็พาเรามาถึงทางตัน
* อยากจะภาวนา ไม่ให้อวสาน ขอโทษตอนจบ ไม่เหมือนในนิทาน
สุดท้ายต้องลา จากด้วยน้ําตา แต่ให้รู้ว่าทุกเรื่องราวนั้นคู่ควรแก่ความทรงจํา
มันไม่ง่ายที่ต้องฝืนรับความจริงอย่างไม่เต็มใจ เศร้าไหมก็เศร้านะเจ็บจริงๆแต่ไม่เป็นไร
ก็คุ้มแล้วที่มีกัน แม้ไม่ยาวนานดังใจ จะยิ้มรับด้วยยินดี เข้าใจได้เธอต้องเดินทาง
( * )
เคยมีคนบอก ว่ามีรักต้องมีทุกข์ แต่ว่าสําหรับผมไม่มีรักถึงเป็นทุกข์
เหมือนกับติดคุกเพราะไม่ได้เห็นโลกกว้าง ไม่รู้จักซาบซึ้งกับคุณค่ารอบๆข้าง
จึงเริ่มออกเดินทางเพราะอยากเห็นโลกบ้าง อยากจะเข้าใจในความรักของผู้สร้าง
อยากจะมองให้เห็นกรอบ อยากจะมองให้รอบด้าน บางที่ไม่ชอบหรอก แต่ต้องมีที่ชอบบ้าง
** เพราะเคยวนกับอดีต วันที่จีบยังคงจํา มันเลยวนกลับมาอีก เพราะเคยบีบความทรงจํา
อัดเป็นอัลบั้ม ใส่ในเซเลบรัม ฝังลงเซลล์สมอง คิดถึงเธอ ตั้งแต่วันยันค่ํา
จนถึงชั้นที่แหงนมองดวงจันทร์ ยังคงเห็นภาพวันที่เราควงกัน
วันที่ส่งข้อความบอกว่า เป็นห่วงกัน ความรู้สึกดีๆนั้นผมชอบตักตวงมัน
เหมือนกับถ้าจะมูฟออน ในทุกๆตอน! ในทุกๆฉาก ทั้งในหนังในละคร!
กว่าตัวเอกจะคิดได้ มันต้องอยู่ในLoopก่อน กว่าจะแกร่งมันไม่ง่าย ก่อนจะแข็งมันต้องอ่อน
และยิ่งความจริงมันไม่เป็นดั่งหวัง ผมจึงไปต่อ จะไปรอที่ฝั่งฝัน
แม้ว่าตัวจะไม่อยู่ แต่ว่าใจยังผูกพัน เชื่อในการเติบโต แม้จะไม่ได้จูบกัน
Advertisment
