สี่กษัตริย์เดินดง - ผักบุ้ง หิมพานติ์
จะกล่าวถึงองค์สี่นะ กษัตรา ออกจากพาราเข้าเดินดง เออ เฮอ เอิง เอย เฮอ เอิง เอิง เอย
พระเวชสันดรนะสุริยวงค์อะ เท้าเธออุ้มองค์เอ่ พ่อชาลี
โฉมนางมัทรี แม่กัลเอ๋อลยาอุ้ม แก้วกัญนะหา กุมารี
ออกตามเสด็จ เออ เฮอ เอิง เอย เฮอ เอิง เอิง เอย นะ พระสามีแม่เดินจรลีนะ มาในไพรหยะ
ทิพากรเอ๊ย ก็อ่อนอับ ว่าเย็น เย็น เย็น ตะละเย็น เย็น เย็นระยับ ลงไรไร
ชะนีน้อยๆ นะมันก็ห้อยกิ่งอะไม้ ร้องร่ํานะพิไร อยู่บนยอดยาง
บ้างหวนนะพระทัย เอ้าให้อะละทางอะ คิดถึงเอ๊อ สุรางค์ ที่เคยเลี้ยงสอน เอ่ยแจ๋วๆ
ว่าแว่วว่าเสียงอ๊ะเสนาะนะ สําเนียงเอ๊ะ ชะนีวอน
เรียกผัวโว้ยๆ สําออยอ้อน เที่ยวเร่ร่อนเอ้อ ว่าร่ํานะพิไร ร้อยเรียกผัวโว้ย ว่าผัวโว้ย
ทําไมยะเหะไม่โหย ให้เมียชื่นใจ
ว่าเหล่าลิงค่าง เอิง เอ้าบ่างลิงลมบ้าง ก็ลอยกลิ้งกลมแม่ ตามลมนะ พระพราย
มาจับตะโก เอิง เฮอ เอิง เอย เฮอ เอิง เอิง เอย ตะเกียกอะ ตะกายอืม
แล้วเหาะหาย ระเห็จลอย
เหมือนเราทั้งสี่ เอิง มาเดินไพร ไม่เห็นจะมีใครนะมาติดตามต้อย เป็นเวรมาซ้ํา
เป็นกรรมเอ้อ มาพลอยซัด ให้เลื่อนลอย จากพารา
มัทรีเอ๊ย นกสาลิกา ส่งอะเสียงจ้า ช่างหน้าฟัง ว่าสาลิกาอืมอะ ที่นอกวังนะ
มันส่งเสียงดัง เออีม วังเวงไพร
ทิพากรอืม ก็อ่อนอับ ว่าเย็น เย็น เย็น ตะละเย็น เย็น เย็น ระยัง ลงไรไร
สี่กษัตรา ก็กล้าไกล เข้าสู่พงไพร พนา ดอน เอิง เอย
Advertisment