ดอกจำปาสัญญาฮัก - เต๋า ภูศิลป์
อ้ายเอ่ย อย่าสิไลลืมถิ่ม ดอกจําปาต้นเก่า คั่นแม่นเจ้าได้พ้อ ดอกกุหลาบผู้เพิ่นงาม
หล่าเอ่ยแม้นอยู่ไกลสุดขอบฟ้า อ้ายกะยังห่วงหา ดอกจําปาต้นเก่า
บ่ได้ไลลืมน้อง ผู้คองถ่าอยู่หลวงพระบาง ดอกหล่าเอ่ย
กลับมาหลวงพระบาง หม่องอ้ายเคยวางหัวใจอีกครั้ง
คึดฮอด ฮอยกอดความหลัง คืนมายัง ฮิมโขงบ่อนเก่า
หม่องอ้ายเป่าแคน ลายเซลายสร้อย ออดอ้อนอ่อยสาว
แทนค่าจ่านรรจ์ใจฝันถึงเจ้า อยู่บ่เซา ผู้สาวหลวงพระบาง
หอมดอกจ่าปาบ่จาง ลอยลมมายามแลง คึดฮอดบ่ได้ค่าแพง บ่าวบ้านไกล อ้ายเคยอ่อยเว่า
เหมันต์ปีนั้น พบกันธาตุหลวงเมืองลาว พิณพาทย์ประโคม เสพงันสวรรค์เมืองลาว
หมายมั่นสัญญาว่าเว่า โอมด้านข่าวต่อ ขอน้องรออ้าย
คนไค สัญญาน้องจําบ่วาง ตั้งแต่มื่ออ้ายเหินห่าง คือย่านคนไกล มีใหม่มักหน้า
ย่านจําปาหอม เหยหาย เมื่อยามไกลตา ในใจน้องนั้น เมื่อวันอ้ายเอ่ยค่าลา
เชื่อบ่ น้องบ่คึดว่าอ้ายสิคืนมา ที่หลวงพระบาง
คึดย้านอ้ายเป็นลายต่าง ไปแล้วเลยล่วง บ่ห่วงหาทางพื้
ใจดวงนี้ คึดต่อเต็มที บ่มีปลิ้นแปรเปลี่ยน ใจดวงนี้ คึดต่อเต็มที บ่มีปลิ้นแปรเปลี่ยน
วันเวนเวียนปีเดือนเลื่อนย้าย บ่มีได้ลืมนาง เตรียมต่อตั้ง หวังแต่คืนหา
สิหลบต่าวมา คอยออยโอมน้อง
ย้อนหวังสอง เฮาคองเคียงซ้อน ฮ่วมหมอนนอนซ้อนไออุ่น
ให้สมบุญได้มาพานพบพ้อ พะนางน้องเพิ่นผู้ไค บ่ได้ไลนอลืมถิ่ม อ้ายโอ้อ่าวแต่คํานาง
จั๋งได้คืนมาพบ เจ้าดอกจําปาในวันนี้ ย้อนว่ามีใจหมั่น อยากฮ่วมฝัน
น้องผู้แก้มอ่อน ๆ น้องผู้แก้มอ่อน ๆ หม่อมพะนางเจ้าผู้แก้มอ่อน ๆ
สิบ่จรน้อล่ะจ๋าจากเจ้า หวังเนายังบ่ห่างเหิน โอ้ยนั่นล่ะนาหนานวลนา ล่ะนาหนานวลนา
หอมดอกจําปาเจ้าบานเอ้ย ยามลมพัดเชยอ้ายเคยช้อน อ้ายเคยซ้อน
Advertisment
