น้ำตาหอยทาก – พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
เธอบอกว่ารักนั้นกินไม่ได้ เธอไม่เข้าใจยามรักไม่กินก็อิ่ม
ลองทบทวนดูสัมผัสอ่อนนิ่ม ไม่อิ่มไม่หิวพร่ำเพ้อรำพัน
**** เพ้อรำพัน รำพันว่าฉันรักเธอ เพ้อรำพัน ตรงนี้ตรงนั้นหนักหนา
เพ้อรำพันไปต่าง ๆ นานา นา นา นา นา นา นา อยู่นานสองนาน
เธอบอกว่ารักแล้วมักร้องไห้ เธอไม่เข้าใจร้องไห้เพราะใจต้องการ
ได้รักมาครองให้ยั่งยืนนาน จึงหวั่นจึงไหวเพราะใจหมายปอง
* คืนเงียบเหงาแสงดาวบ่ายเบี่ยง ได้ยินเสียงนกในหัวใจเราร้อง
เห็นน้ำตาหอยทากหลั่งนอง เมื่อถูกเหยียบย่ำ เปลือกบาง ๆ ก็แตกสลาย
** เหมือนดั่งใจฉันที่มันต้องแตก มันร้าวมันแหลก ยามจนเธอทนไม่ได้
ไม้เท้ายอดทองถือครองด้วยใจ ไม่ใช่ด้วยเงินหรือหน้างดงาม
*** หน้างดงาม งดงามเมื่อยามเป็นสาว ระยะยาว ความสาวก็เพียงสั้น ๆ
ระยะปลาย ร่างกายก็หย่อนก็ยาน หย่อน ๆ ยาย ๆ ที่อยู่กันนานเพราะฉันรักเธอ
( ซ้ำ * , ** , *** )
(ซ้ำ **** )
Advertisment
