ตายหยังเขียด – พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
* ตายหยังเขียด เขียดมันเหยียดขาตาย
เมืองทองเขาว่าเมืองไทย แต่คนใกล้ตาย ต๊าย ตายหยังเขียด
ป่าดงลงห้วยในนา ร้องแซวแว่วมา ว่านั่นละหนาเสียงเขียด
ตัวไม่ใหญ่แต่ขายาว ๆ บางตัวสีเทา บางตัวก็สีเสียด
มันถูกจับ มาเสียบไม้ย่าง ถูกจับมาเสียบไม้ย่าง ขาชี้ปางญาง นั่นละตายหยังเขียด
ดอกโสนไม่มีจะบาน ดอกงิ้วดอกจานไม่มีจะเจียด
ข้าวของนับวันยิ่งแพง ปลาทูปลาแห้ง มันแพงเต็มเหยียด
ทั้งหยูกยาและเสื้อผ้าแพรพรรณ แพงขึ้นทุกวัน ราคาน่าเกลียด
มันขึ้นเหมือนน้ำเดือนสิบสอง มันขึ้นเหมือนน้ำเดือนสิบสอง ล้นเจิ่งนองเกินจะกระเดียด
กรรมกรอยู่ในโรงงาน สู้ทนกัดฟันก็ทำงานเคร่งเครียด
นักศึกษาทั้งนายทุนน้อย มีทุนกระจ้อยก็นับวันแห้งเหีอด
ทหารตำรวจ ทั้งครูผู้น้อย ต้องเดินหน้าจ๋อย เป็นบ๋อยบิลเลียด
ชาวนาก็ด้ามเคียวเป็นมัน กำจอบกำขวานจนมือแตกละเอียด
หล่อเลี้ยงเวียงวัง คลังนา อยู่หอคอยร้อยดาริกา หมูไปไก่มา มันเป็นตาขี้เดียด
(ซ้ำ * )
เกิดเป็นไทย หัวใจเป็นธรรม สาวเอยจงจำ อย่าทำรังเกียจ
เมืองไทย เคยเป็นเมืองทอง มีคนยกย่องว่าเมือง ยิ้มละเอียด
ไอ้รอยยิ้ม นับวันแห้งหด ใบหน้าสลด ก็หมดความละเมียด
ไม่ละมุน ไม่มีละไม มีแต่เหงื่อไคล ก็หลั่งไหลลั่นเอี๊ยด
หนุ่มใหญ่ต้องแห้งตายตามทาง อีสาวนาต้องขายนาน้องนาง
ขาชี้ปางญาง ละตายหยังเขียด ตายหยังเขียด
(ซ้ำ * )
Advertisment
