โอมจงเงย - The 38 Years Ago
สวัสดีครับ เราเคยรู้จักกันรึเปล่า ท่าทางคุ้นๆ แค่ผมมองคุณยังไม่ค่อยชัด
เงยหน้าสักนิด ให้ผมมีสิทธิ์ได้รู้จัก อยากมองยิ่งนัก สักวินาทีอยากเห็นหน้า
* แต่แล้วเธอก็ไม่มอง แล้วเธอก็ไม่มา ก้มหน้าก้มตาละเลงนิ้วมือลงบนเครื่องนั้น
ยิ้มหัวเราะคนเดียว ไม่เหลียวข้างหน้าข้างหลัง ต้องจบลงที่ฉันพนมนิ้วมือท่องคาถา
** โอม จงเงยขึ้นมา เงยขึ้นมา เงยขึ้นมา เออ เออ เออ อึง เงยขึ้นมามองตาฉันสักหน่อย
เพราะฉันเฝ้าคอย กลัวหลุดลอย พารานอยด์ นอย นอย นอย นอย นอย นอย นอย
รักจะขึ้นมันต้องมองตา มิใช่มองจอ
งั้นเอาเป็นว่า ถ้าคาถาผมไม่สำมะเหร็ด สารรูปอย่างผมคงไม่สำเร็จ ไม่สำมะคัญ
สารภาพผมมันแค่ซัมมะวัน ที่คิดว่ารักแท้แค่เริ่มมองตามันสำมะคัญ
กว่าซั่มมะกัน ซั่มติงอินมายอาย มันน่าค้นหากว่าซัมมะซุงที่ข้างกาย
สมการแก้ x y แค่สองทีกำลังดีหารด้วย อัยย่ะเอ๊กตาย
ก็นอกเรื่องไปตั้งไกล ไอ้เรื่องทะเล้นทะลึ่ง อันที่ไม่ถึงจริงๆผมขี้อาย
แค่คุยกันเป็นพี่ชาย น่ารักอย่างคุณใครเป็นแฟนเค้าคงกลุ้มตาย
ก็จีบกันให้วุ่นวาย ตะลึง ตะลึงตึง ตะลึง ตะลึงตึง เต็มทามลาย
อนาคตน่ะไร้กาย มายืนตรงหน้าไม่เงยมาจะเสียกายนะ
(ซ้ำ * , ** )
Advertisment
