เรื่องสมมุติ - PMC (ปู่จ๋าน ลองไมค์)
เธอจากจร ออกบ้านไป ทำงานเมืองไกลปถึงสิงคโปร์
ด้วยความบังเอิญมันทำให้ฉัน นั้นได้มาพบ ได้มาเจอเธอ
หลบลี้สายตา ในคราที่แรกเจอ เป็นไงเล่าเธอ ไม่ได้เจอกันเนิ่นนาน
น้ำตาเธอหลั่งริน แล้วมาจับที่มือฉัน ระบายเรื่องนั้นออกมาให้ฉันฟัง
* พ่อแม่เธอจะรู้บ้างไหม ว่าอยู่อย่างไรกินอย่างไร ทำอะไรกันที่นี่
ญาติของเธอ คงไม่รู้ไม่ชี้ เห็นเขาสุขดี เมื่อเธอนั้นโอนตังค์ไป
** พ่อแม่เธอ จะรู้บ้างไหม ว่าเธอฝืนใจไปกับใคร ต่อใครกันตั้งหลายคน
ญาติของเธอไม่รู้ ไม่สน จำต้องสู้ทนเพื่อคนข้างหลัง แม้ตัวตายก็ยอม
ได้เจอเธอฉันเลยรู้เรื่องราว เนิ่นนานแรมปี ไม่เห็นเดือนเห็นดาว
สัมผัสแสงตะวัน ที่มันลอดม่านมา ทำรอบแลกเงินด้วยอารมณ์ที่ด้านชา
จากมาไกล จากเมืองไทย เรื่องความสุขเธอบอกทิ้งเอาไว้ก่อน
เพื่อคนไกล ที่อยู่เมืองไทย แบกความทุกข์คนเดียวไม่ได้พักผ่อน
เธอทำเพื่อคนที่เธอรัก ทางเลือกของเธอไม่มากนัก
ฉันคุยกับเธอได้สักพัก จึงรู้ว่าเธอมีลูกรัก
เคยโดนทำร้ายใจ ทำให้ท้องแล้วจากไป ลี้ยงลูกโดยเพียงลำพัง เพื่อหาตังคืกลับบ้านนา
( * , ** )
Advertisment
