บักใบ้ - โจ ธวัชชัย
คนสิเป็นสิตาย มาช่างบ่ซากันแท้ เหลียวเพิ่งกันแหน่แหม ว่าไผเจ็บหลาย
ใจอ้ายแทบสิขาด ตั้งแต่มื้อถูกเจ้าทำร้าย ไปคบกับผู้ใหม่ ถิ่มอ้ายไว้โอ้ โอย
จากคนเคยที่ฮัก กลับกลายเป็นคนที่เจ็บคัก มันจุกคัก ๆ แต่เว้าบ่ได้
พอปานเอารถดัมพ์ ขนความเจ็บมาเทใส่ โงหัวขึ้นบ่ได้ แฮ่งแต่ฝังลงไปจมดิน
* หัวใจฮ่ฮอน คึดฮอดคืนที่กอดเจ้า มโนไปในใจ กับภาพเก่าที่เคยชิน
สองแก้มที่เคยหอม ความหลังก็ยังอิน หัวใจยังบ่ชิน อ้ายยังคึดฮอดเจ้าเบิดใจ
** เป็นได้แค่บักใบ้ บ่มีสิทธิ์ได้ออกเสียง ถึงสิยืนใกล้เพียงแค่หนึ่งเซ็นยังทักบ่ได้
ใจอ้ายย้านแต่เจ้า ผิดกันกับเขาคนใหม่ คั่นสิเว้าหยังไป มันกะหลูโตนเจ้า
คั่นแม่นเขาคนนั้น ถิ่มเจ้าบ่คืนหา ให้เจ้าอ่วยมา กลับคืนฮอยเก่า
อ้ายสิยอมเป็นใบ้ อักไว้บ่ปากบ่เว้า กะย้อน (ว่าอ้ายมันฮักเจ้าหลาย)
Advertisment
