Home | Login | คอร์ด/เนื้อเพลง | Webboard | Classifieds | Music Jobs (หางาน) | TV / Video









(เพจ: โรงเรียนกีตาร์ไทย)


(เพจ: Guitarthai.com)
  ไปผ่าตัดโรคฟิสตูล่ามาแล้วครับ ออกจากโรงพยาบาลไวมาก มาเล่าประสปการณ์ครับพี่ๆ  
 
เมื่อวันเสาร์ ผมตั้งใจแน่วแน่แล้ว ว่าจะรีบไปผ่าให้เสร็จๆ ก่อนลูกชายผมคลอด

ต้นเดือนสิงหาคมครับ ตื่นมาทานข้าวหน้าเป็ดเสร็จ รีบไปที่โรงบาลสมิติเวชครับ

เข้าไปหาเจ้าหน้าที่ ซึ่งเป็นคนละคนกับที่มาเช็คค่ารักษาล่าสุด เจ้าหน้าที่

นำเอกสารมาชี้แจงค่ารักษาเป็นแพ๊คเกจ แจ้งราคามาว่า 45,000 + -

ถ้าแอดมิทคืนเดียว ก็จะลดค่าห้องไปอีก 3,200 บาท ผมดีใจมาก ที่ค่ารักษา

ถูกกว่าที่เช็คกับคุณหมอไว้ทีแรกที่ประเมินไว้ 1 แสน ไม่รวมแอดมิท ผมรีบตอบตกลง

เพราะกลัวมาอีกรอบ ค่ารักษาจะไม่ตรงกันอีก เจ้าหน้าที่พาไปพบคุณหมอ

ขึ้นเตียงตรวจก้นผม เอาสปอตไลท์ส่อง เจ้าหน้าที่สาวหน้าตาดี อีก 2 ท่าน

เข้ามาช่วยดูก้นผมด้วย เขินก็เขิน แต่ตอนนั้นไม่มีเวลาคิดไรมาก เพราะอยากหายครับ

กลัวว่ามันจะลามเป็นรากไม้ ทีนี้ต้องตัดหูรูด ขมิบไม่ได้ตลอดชีวิตนี่เรื่องใหญ่เลยครับ

คุณหมอตรวจเสร็จ แจ้งว่า มีโอกาสที่จะไม่ใช่ฟิสตูล่านะครับ แต่ยังไงก็ต้องผ่าตัด

ซึ่งเป็นวิธีรักษาวิธีเดียว ผมก็รีบตอบตกลง เพราะกลัวว่า มาอีกที ค่ารักษาจะเปลี่ยน

ไปอีก เพราะคุณหมอแต่ละท่าน ประเมินค่าวิชาชีพไม่เท่ากัน จากนั้นคุณหมอ

ถามว่ากินข้าวมากี่โมง ผมบอกเพิ่มทานข้าวหน้าเป็ดก่อนเข้ามาแปปเดียวครับ

หมอจึงบอกว่า งี้งดน้ำ อาหาร ตั้งแต่ตอนนี้เลย ผมเลยบอกว่า ขอทานน้ำอีกสัก

แก้วได้มั้ยครับ เพราะคุยกับคุณหมอคอแห้งแล้ว เจ้าหน้าที่สาวหน้าตาดี จึงไปหยิบ

น้ำเปล่ามาให้ผมกินเป็นแก้วสุดท้าย แล้วคุณหมอ กำชับว่า หลังจากนี้ห้ามทานไรอีกเด็ดขาด

เพราะสามทุ่มจะผ่าแล้ว งดล่วงหน้า 6 ช.ม. คุณหมอให้กลับมาเตรียมตัว

และของใช้จำเป็น ที่ต้องนอนค้าง 2 คืน ก่อนกลับเจ้าหน้าที่อาวุโสหญิงหน้าห้องศัลยกรรม กำชับเชิงหยอกล้อว่า อย่าหนีอีกนะ ต้องมานะ ไม่งั้นโดนตีก้น (เพราะ

ว่าตอนมาครั้งแรก เมื่อสองเดือนก่อน คุณหมอขอเอานิ้วแหย่ก้นตรวจ แต่ผมบอกไปเข้า

ห้องน้ำแล้วหนีกลับไปเลย ด้วยความกลัวถูกแหย่เข้าไปในรูทวาร เขาจำผมได้)

ผมก็ก้มหน้ายิ้มๆ บอกว่า ไม่หนีแล้วครับน้า ครั้งนี้ผมตั้งใจทำให้แม่สบายใจครับ

เขาก็หัวเราะกันสนุกสนาน จากนั้นผมรีบกลับมาเอาของและเตรียมตัว

และก็ซ้อมกีต้าร์ อีก 2 ช.ม. เพราะเกรงว่าจะอดเล่นอีกหลายวัน

และก็รีบทำใจให้พร้อม โทรบอกคุณแม่และครอบครัว ให้มาพร้อมกันที่โรงบาล

2 ทุ่ม ผมรีบอาบน้ำและล้างจู๋ล้างก้น อย่างดี เพราะเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสล้างแล้ว

พอไปถึงโรงบาลทุ่มตรง ครอบครัวผมยังเดินทางมาไม่ถึง พอเจ้าหน้าที่เห็น

ก็เรียกผมเข้าไปเจาะสายน้ำเกลือ และยาฆ่าเชื้อทันที โดนไปสองเข็มปักที่มือ

เจ็บเล็กน้อยครับ เหมือนมดกัด ทำใจให้พองโตและเข้มแข็งไว้ จากนั้นไม่นาน

ครอบครัวผมเดินทางมาถึง เจ้าหน้าที่ก็เข็นผมและยาติขึ้นไปดูห้องพัก

เพื่อเก็บของใช้ และเปลี่ยนชุดเตรียมตัวผ่าตัด แบบในหนังฝรั่งเลยครับ

เจ้าหน้าที่บอกว่า 2 ทุ่มครึ่ง จะมารับตัว ไปเตรียมตัวห้องผ่าตัด ขณะนั้น

ผมเสียวแว้บมาก มองนาฬิกา มีเวลาแค่ อีก 15 นาทีให้ทำใจ เหมือนเวลาผ่านไป

ไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็นำเตียงมารับตัว ตื่นเต้นมากๆครับ พอไปถึงห้องผ่าตัด

พยาบาลปิดหน้าปิดตาหมดทุกคน มองไม่เห็นว่าสาว หรือแก่ สวย หรือขี้เหร่

เลยครับ ตอนนั้นใส่ชุดผ่าตัด ไม่ได้ใส่กางเกงใน ห้ามคิดอะไรบ้าๆบอๆเด็ดขาด

แล้วหมอพบว่า ผมมีใช้ยาประเภทกล่อมประสาท คลายเครียด ใช้รักษา

อาการทางประสาท มา 5 ปีแล้ว หมอเลยเปลี่ยนใจทันทีว่า ไม่สามารถ

วางยาสลบได้ ต้องใช้วิธีบล็อคหลังแทน กลัวผมหลับไม่ตื่น พอผมรู้่ตัว ก็กลัวเล็กน้อย

พอขึ้นเขียง หมอให้นอนขดเป็นกุ้ง ชันเข่าสูงๆ แล้วแทงเข็บที่สันหลัง

อย่างนุ่มนวล ก็รู้สึกว่า เออ ไม่ได้เจ็บอย่างที่คิดไว้เลย ก็ผ่านไปอีกขั้นตอน

จากนั้นก็เริ่มชาไปครึ่งตัว แต่สติเต็มร้อย หมอให้มอร์ฟีนเข็งนึง มีความสุขมากๆ

รู้สึกฟินเหมือนขึ้นสวรรค์เลยครับ เคลิ้ม ล่องลอย คล้ายยาเสพย์ติดบาง

ประเภท ชอบมากๆๆ แต่สติยังมีนะครับ ความกังวลแทบปลิดทิ้ง

มีความสุขมากๆ แต่หนาวสั่นมากๆครับ หมอที่คอยดูอาการและคอยคุยเบี่ยงเบน

ความสนใจผม ชวนคุยตลอด ให้ผมพรีเซ้นท์ตนเองอย่างเต็มที่ เพื่อให้เวลาผ่าตัด

ไม่กังวลและเครียด ถามว่าผมชอบทำอะไร ผมซึ่งอยู่ในอาการเคลิบเคลิ้ม

ก็เล่าเรื่องในอดีต เรื่องสัตว์เลี้ยง เรื่องมีเซ็กซ์ เรื่องเล่นดนตรี ชอบกีต้าร์

โดยที่เขาไม่แสดงให้รู้ว่ารำคาญเลย ผมยิ่งได้ใจ คุยโม้ยาวเหยียด สนุกเลย

ทีนี้ มีคนมานั่งรับฟังเราระบายเรื่องต่างๆในใจ เรื่องที่เราอยากพูด

แปปเดียวไม่นาน หมอบอกเสร็จแล้วครับ ใช้เวลาไปชั่วโมงนิดๆ แต่เหมือนผ่านไปไวมากๆ

ผมเลยขอฉีดมอร์ฟีนอีกทีได้ไหมครับ ผมติดใจ หมอไม่อณุญาติ และให้เข็น

ไปห้องพักฟื้นเป่าลมร้อน และคอยตรวจความดันและชีพจร

ใกล้ห้าทุ่มแล้ว ผมบอกว่า ผมสบายใจแล้ว กลัวแม่รอนาน

มันดึกแล้ว กลัวแม่ผมง่วง สักพักเจ้าหน้าทีก็มาไสลด์เตียง เข็นกลับไป

ยังห้องพัก ตอนนั้นผมรู้สึกชาไปหมด เหมือนท่อนล่างหายไปครึ่งตัว

ผมรีบตรวจเช็คจู๋ผม ปรากฏว่า จับแล้วหาจู๋ไม่เจอ !! ผมเลยถามพยาบาลว่า

ไอ้นั่นผมหายไปไหนครับ พยาบาลงง ถามผมว่า ไอ้นั่นคืออะไรคะ

ผมเลยกระซิบอย่างแผ่วเบาว่า "จู๋ อ่ะครับ" พยาบาลสาว ต่างพากันขำ

หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน และบอกผมว่า ไม่หายค่ะ ไม่มีใครตัดทิ้งหรอก

เดี๋ยวหมดฤทธิ์ยา ก็จะจับแล้วรู้สึกได้เอง ว่ามันยังอยู่ครับ

และบอกผมว่า อีก 2 ชั่าวโมง ยาชาจะหมดฤทธิ์ ให้รีบขอยาแก้ปวด

ทันทีเมื่อเริ่มขยับนิ้วเท้าได้ เพราะนั่นแปลว่า อีกไม่นานจะทยอยเริ่มเจ็บแผลแล้ว

ให้รีบขอยาทานดักไว้ และบอกผมว่า ถ้าฉี่ไม่ออก อาจจะต้องโดนสวนฉี่

ผมกลัวมาก อวยพรให้ฉี่ออกทีเหอะวะ ไม่ได้กลัวเจ็บ แต่ว่าตอนนั้น

ด้วยความล้า และอ่อนแรง และชา ทำให้จู๋ผม หด ฝ่อ เหลือแต่หนังหุ้ม

เป็นยวงๆชั้นๆ หัวมันหายไปเลยจริงๆนะครับ คือเหลือแต่หนังหุ้มจริงๆครับ

ผมกลัวเวลาพยาบาลสาวมาเปิดดู ผมจะถูกหัวเราะเยาะ แต่ใจนึงก็คิดว่า

เขสน่าเข้าใจน่ะ ว่าเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด และฤทธิ์ยาชา มันก็ฝ่อไป คง

เหมือนกันทุกคน ปลอบใจตัวเอง เพื่อลดความอายพยาบาลเวลามาสวนฉี่

จากนั้นพอมาถึงห้องพักได้สักครู่ ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ก็เริ่มขยับนิ้วเท้าได้

แต่ช่วงเอวยังไม่มีความรู้สึก ขมิบก้น และเกร็งไม่ได้

เดี๋ยวมาต่อครับ




Jugbie      22 มิ.ย. 58   เวลา 23:45:00       พิมพ์   แจ้งลบ      IP = 171.97.90.94
 


  คำตอบที่ 1  
 
ผ่านประสบการณ์น่ากลัวมาได้ เหมือนได้ชีวิตใหม่

จริงๆนะ เรื่องผ่าตัดกับผมเนี่ย โคตรกลัวเลย

กำลังใจเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญยิ่งกับผู้ป่วยที่ต้องรักษาโดยการผ่าตัดครับ

เหมือนตอนเราไปเชียร์กีฬาหรือการแข่งขันของคนสำคัญ

ใครว่าเรื่องกำลังใจเป็นเรื่องเหลวไหล ลองตัวเองโดนผ่าตัดแล้วไม่มีใครมาเป็นกำลังใจให้ดูสิ

รับรองจะรู้ซึ้งเลยล่ะ

อโรคยา ปรมาลาภา ครับ

   สมาชิกแบบพิเศษ      BOON BOON!      22 มิ.ย. 58   เวลา 23:59:00    IP = 182.52.156.186
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 2  
 
จากนั้นพอเริ่มปวด ก็ปวดแบบทนได้ครับ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้

แต่ก็ยังหวั่นๆว่ามันจะแรงได้อีกมั้ยนะ หลังจากกลับมาห้องพักฟื้นแล้ว

พยาบาล ก็เข้่ามาเช็คความดันทุกๆ ครึ่งชั่วโมง เขาไม่ทราบว่าผมเป็นคน

นอนตีห้า ตื่นบ่ายสาม เขาจึงงงว่า อะไรคะเนี่ย มาวัดกี่ทีๆ ก็ยังไม่หลับซะที

เลยอธิบายไปว่า เวลานอนของผมคือตีห้าครับ จากนั้นเพื่อนสายกลางคืนก็รู้ว่า

ออกจากห้องผ่าตัดแล้ว แวะมาเยี่ยมเยียนแบบไม่ขาดสาย คนนึงกลับ คนนึงมา

เข้าอออกเป็นว่าเล่น พยาบาลงงเล็กน้อย ว่าทำไมมาเยี่ยมผู้ป่วยกันตั้งแต่ตี 1

ถึงเกือบสว่าง และเปิดบอลดู เลยขอไวไฟพยาบาล เพื่อจะแทงบอลคู่อุรุกกวัย

อยู่รองไว้ ได้ค่าผ่าตัดคืนมาก็ใจชื้นแล้ว รู้สึกเบาไปเยอะ ตอนนั้นห้องผม

เต็มไปด้วยเพื่อนฝูงเข้ามาเชียร์บอลทั้งคืน แต่ไม่ได้รบกวนอะไรห้องอื่น

เพราะสถานที่ค่อนข้างเปิดโล่ง และไม่ได้แออัดเหมือนโรงบาลรัฐฯ

ตรงนี้สร้างความบันเทิงและผ่อนคลายไปมากจริงๆ ยังกับว่า มาเปิดโรงแรม

มั่วสุมกัน เพื่อนผมแอบสูบบุหรี่ในห้อง พยาบาลเข้ามา จึงบอกว่า

สูบไม่ได้นะคะ เพื่อสุขภาพของผู้ป่วย ผมบอกไม่เป็นไรๆครับ พยาบาล

ที่นี่หน้าตาดี มารยาทดี นอบน้อบ ขออะไรก็ได้ดั่งใจ หยอกล้อได้

ทำให้ความเครียดผมหมดไป ความบันเทิงเข้ามาแทนที่ จากนั้นก็สั่งอาหาร

มาทานกันเชียร์บอลไปด้วยอย่างสนุกสนาน เต็มไปด้วยความสุข

และเสียงหัวเราะ พยาบยาลก็เข้าๆออกๆมาวัดความดัน เช็คชีพจรผมตลอด

ตอนนั้นความกลัวหมดไปแล้ว พูดคุย หยอกล้อกับพยาบาลสาวอย่างมีความสุข

สักพัก เพื่อนๆก็ทยอยกลับ เหลือเพียงผู้ช่วยส่วนตัวผมนอนเป็นเพื่อนบนโซฟา

เมาหลับไปแล้ว เพราะแอบลักลอบเอาเบียร์กระป๋องขึ้นมากินกันด้วย

ส่วนพวกเขาไปเที่ยวคาราโอเกะกันต่อ ปล่อยให้ผมนอนอยู่คนเดียวแล้ว

พอตีห้า ผมก็ทานยานอนหลับ ที่ผมรักษามาตลอด พอทานได้สักพัก

ใกล้สว่างแล้ว พยาบาลเข้ามาอีกทีก็ตกใจต ว่ายังไม่หลับอีกเหรอคะ

เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า คุณหมอจะเข้ามาดูอาการตอน 8 โมงเช้า

ผมบอกว่า ก็ปลุกผมได้ตลอดครับ

   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:00:00    IP = 171.97.90.94
 


  คำตอบที่ 3  
 
ยิ่งถ้าผ่าตัดสมอง หรือเส้นเลือดหัวใจนะ

อันนี้เข้าข่ายโดนตัดสินประหารชีวิตไปแล้วครั้งนึงเลยล่ะครับ

ผมเคยเห็นคนประสบอุบัติเหตุทางรถเลือดคั่งในสมองต้องผ่าตัดเปิดกระโหลก

นึกแล้วโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ากลัว

เลยเอามาเตือนสติตัวเองให้ระวังในการใช้รถใช้ถนนมากๆ

   สมาชิกแบบพิเศษ      BOON BOON!      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:04:00    IP = 182.52.156.186
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 4  
 
คราวนี้ผมฟื้นมาอีกที 11 โมงเช้า ผู้ช่วยผมบอกว่า คุณหมอเข้ามารอบนึงแล้ว

เห็นผมยังไม่ตื่น เลยบอกหมอไปว่า ต๋อง เขาเพิ่งหลับไปตอนตีห้าเองครับ

หมอเลยบอก งี้นอนไปก่อน เดี๋ยวเย็นๆผมขับรถมาดูนอกเวลาให้ครับ

เพราะคุรหมอมาแค่ช่วงบ่ายก็ต้องไปรับจ๊อบที่อื่น ตอนตื่นมา ปวดอุจระทันที

ความซวยมาเยือนแล้่ว ผมก็ลองแกะผ้าก๊อซออกมาดู โห่ โคตรเด็กๆเลยครับ

มีคราบเลือดเพียงเล็กน้อยเท่ามีดบาด และคราบน้ำเหลือง หรือขี้ ก็ไม่รู้ครับ

อีกเล็กน้อย ก็โยนทิ้งไป แต่ยังไม่กล้าส่องกระจกดูแผลครับ

เพราะกำลังเห็นแผลแล้วใจเสีย การถ่ายครั้งแรก เจ็บเล็กน้อย แต่ตื่นเต้นมากกว่าครับ

ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ผมก็เอาก้นแช่ในอ่างน่ำอุ่น และทำท่าฤษีบดยา เพื่อกวนๆน้ำ

ให้มันวนๆที่รูทวารผม ให้สะอาดที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นออกมา อ้าง่ามก้น

เป่ากับร่องแอร์ ใจนึงก็คิดว่า เอ๊ะ มันจะมีเชื้อโรคมั้ยนะ

จากนั้นก็ทานข้าวเช้า อาหารดูดีกว่าที่คิดไว้เยอะครับ เป็นปลานึ่ง ข้าวต้ม

แต่ข้าวสีม่วงๆ ไม่รู้ข้าวอะไร เกี๊ยวน้ำ เนื้อปู อาหารประทับใจมากๆ

ซัดไปเกือบเกลี้ยง และทานยาที่พยาบาลสาวสวยเอาเข้ามาให้

ตอนนั้นจู๋ผม เริ่มมีความรู้สึกแล้ว เริ่มสู้มือ และแข็งตัวได้ปกติ ดีใจมากๆครับ

อย่างน้อยของเรายังใช้งานได้ปกติแน่นอนแล้ว

จากนั้นพี่ๆข้างบ้าน 3 ครอบครัว มาพร้อมกระเช้าแบรนด์ ีรังนก และซุปไก่

เป็นของโปรดผมเลย เพราะชอบกินมากมันอร่อย และหอมมันส์

แต่ไม่ค่อยซื้อกินเองครับ มันแพง กินเฉพาะเวลาแฮ๊งค์ๆ หรืออดนอนจากการใช้ยาเสพย์

ติดเท่านั่้น พี่ๆเขา้เข้ามา หัวเราะสนุกสนาน ร่าเริง บรรยากาศอบอวลไปด้วย

กำลังใจและความสุข ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย นี่แหละครับ ถ้าจิตใจเราดี

เข้มแข๋็ง ร่างกายมันก็ดีตามไปด้วยอย่างชัดเจน ไม่ใช่เรื่องอภินิหารใดๆ

แต่มันเป็นวิทยาศาสตร์ฺครับ ผมก็ตระหนักดี จึงใช้กุศโลบายนี้กับตนเองมาตลอด

จากนั้นไม่นาน แม่และครอบครัวผมก็มากันพร้อมหน้าทุกคน คราวนี้เฮฮากันใหญ่

สั่งอาหารจากทางโรงพยาบาลมาทานกันอย่างเอร็ดอร่้อยและมีความสุข

ความทุกข์แทบปลิดทิ้งทันที กำลังใจและผู้มาเยี่ยม คือสิ่งสำคัญมากๆ

สำหรับผู้ป่วย ไม่สัมผัสเอง ก็ไม่รู้ครับ ของแบบนี้ อยู่ที่จิตใจแต่ละคนด้วยครับ

ย้ำว่า กำลังใจจากผู้มาเยี่ยม สำคัญมากๆๆๆๆที่สุดครับ

พยาบาลก็เข้ามา ขออณุญาติเช็ดตัว และล้างแผล

พยาบาลรอบบ่ายนี้ หน้าตาดี และอายุน้อยกว่ารอบดึกอีกครับ

มาถึง ผมก็นอนคว่ำให้เขาเช็ดก้น และล้างแผล ตรงนี้ขอชื่นชมจากใจเลยครับ

"พยาบาลและหมอทุกท่าน ยิ้มแย้ม เอาใจ อารมณ์ดี อ่อนโยนสุภาพ ทุกคน ย้ำว่าทุกคนครับ ทำให้จิตใจผมดีมาก ไม่เครียด และรู้สึกสบายใจเป็นมิตรกับทุกคน อย่างประทับใจสุดๆครับ" เกินที่ผมประเมินไว้เยอะเลยครับ

พอเริ่มเย็นๆ เพื่อนๆอีกชุดก็มากันเรื่อยๆ อาจารย์ผมก็มา หลายคนก็เริ่มทยอยกลับ

บรรยากาศร่าเริงและเต็มไปด่้วยเสียงหัวเราะ ผมเลยแจ้งพยาบาลว่า

ผมพร้อมแล้วครับ ไม่เจ็บแผลเลย อยากกลับบ้านแล้วครับ พยาบาลจึงโทรตาม

คุณหมอมาเช็คอาการครั้งสุดท้าย บอกให้ผมรอแปปนึง คุณหมอกำลังขับรถมา





   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:17:00    IP = 171.97.90.94
 


  คำตอบที่ 5  
 
แปะไว้ก่อนครับ เรื่องราวน่าสนใจ อ่านไม่หมด

   suradet      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:35:00    IP = 182.52.193.49
 


  คำตอบที่ 6  
 
พอหมอมาถึง ก็ตรวจแผล ยิ้มแย้มบอกว่า เก่งมากๆครับ

เเข็งแรงดีมาก โอย งี้กลับบ้านได้ครับ หายแล้วครับ !!

ทุกคนในห้องก็ดีใจมากๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข

ยังกับมาท่องเที่ยวพักผ่อนกัน ความกังวลก่อนหน้าที่จะมาโรงบาล

มาย้อนคิดดู กลายเป็นเรื่องบ้าบอ งี่เง่าและไร้สาระที่สุดเลยครับ

ในความเป็นจริงมันชิวมากๆเลยครับ แต่ไม่รู้ว่าโรงบาลรัฐบาล

หรือที่อื่น การรักษาจะเหมือนกันหรือเปล่า อันนี้ผมก็ไม่เคยนะครับ

เพราะเพิ่งเจ็บป่วยครั้งแรกในชีวิต ตอนพยาบาลสาวมาแหวกก้นเช็ดก้นให้

เขา่บอกว่า หาแผลไม่เจอ จนต้องเรียกพยาบา่ลอีกคนนึงมาช่วยแหวกดู

เขาบอกแผลเล็กมากๆๆๆ แก้มก้นตัวเองใหญ่ด้วย เลยแหวกไม่เจอ

ผมดีใจมากๆ ที่แผลผมโคตรชิวเลยครับ ทั้งๆที่ต้องคว้านเอาท่อขนาด

เท่าลำปากกา และขนาดปากแผล 3 เซ็นต์ ผมดีใจมากๆ ซึ่งตอนท้ายคุณหมอแจ้งว่า

ใช้การผ่าแบบอะไรไม่รู้ เป็นภาษาอังกฤษ และเย็บปิดด้วยวิธีอะไรไม่รู้

แม่ผมถามว่า ไหมละลายเหรอคะ หมอบอกว่าไม่ใช่ครับ แต่เป็นการแบบ

.....(จำไม่ได้ครับ เป็นภาษาอังกฤษ และไม่คุ้นหูเลย) หมอบอก เก่งมาก

หายแล้วววว กลับบ้านได้ ไม่ต้องมาตัดไหมใดๆ เพราะไม่ได้ใช้ไหมอะไรเย็บเลย

จนตอนนี้ผมยังงงอยู่้ ว่าทำไงให้แผลเล็กมาก และไม่ต้องใช้ไหมละลายด้วย

จากนั้นก็สวัสดี อำลาพยาบาลทุกท่าน รอการเงินโทรมา แจ้งค่ารักษา

ผมแอบคิดขี้เหนียวในใจว่า เอาวะ นอนคืนเดียว อาจจะลดค่าห้องไปอีก 4 พัน

ทีไหนได้ เขาคิดรวมเป็น 2 คืนไปแล้ว แฮ่ๆๆ เช็คบิลมา 47,028 บาท

ทีนี้พอใส่เสื้อผ้า ล้วงตังค์มา มีแค่แบงก์ร้อย 3-4 ใบ ผู้ช่วยผมเอาไปซื้อเบียร์

กินหมด แฟนผมก็ซื้อของใช้เงินตัวเองตลอด เจ้าหน้าที่เลย ให้บุรุษพยาบาลมา

เข็นรถให้ผมลงไปกดเงินชั้น 1 แล้วขึ้นมาชำระงเินชั้น 3 ไม่รู้ว่าเพราะกลัวผม

หนี หรือว่าอยากบริการเข็นรถให้ผมไม่ต้องเดินไกล อันนี้ก็ไม่ทราบครับ

ก็จ่ายเงินเรียบร้อย พยาบาลมาสอบถามหารให้คะแนน

ผมจะให้เต็มสิบ เพราะผมบอกเขาว่า ตั้งแต่ก้าวเข้ามา ผมหาข้อเสีย หรือข้อตำหนิ

ไม่เจอเลยจริงๆครับ นึกไม่ออกเลย ประทับใจทุกขั้นตอน แต่ก็เผื่อไว้ละกันครับ

ผมให้ 9 เต็ม 10 ครับ พยา่บาลก็ให้ผมเซ็นต์ ให้คะแนน เพื่อนำไปปรับปรุงบริการต่อไป

พร้อมให้ยา และคำแนะนำต่างๆอีกนานพอสมควร และให้นัดมาดูแผลเสาร์หน้า

ก็นั่งเม้าท์กันที่ล็อบบี้ ทานอาหารว่างก่อนกลับ กลับมาคืนแรกก็เจ็บเล็กน้อย

ตื่นมาวันนี้ยังลงน้ำหนักไม่ค่อยได้ ยังแหยงๆที่ก้นอยู่ ไม่กล้าลงน้ำหนัก

แต่ความเจ็บปวดแผล ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสักเล็กน้อยเลยครับ ย้ำว่า

ไม่มีแม้แต่เล้กน้อย ประทับใจมากกับการผ่าตัด ที่ต้องเอาเนื้อเสียออกจำนวนมาก

แต่แผลไม่เจ็บเลย ตอนที่พิมพ์อยู่นี้ ไม่รู้สึกเจ็บแม่แต่น้อยครับ สุดยอดจริงๆ

เป็นอะไรที่เกินความคาดหมายไว้เยอะมากๆ ประทับใจสุดๆครับ

สุดท้ายนี้ ขอให้พี่ๆทุกท่านอย่าได้เจ็บป่วยเลยนะครับ

สุขภาพสำคัญที่สุด บางทีจะซื้อกีต้าร์คิดแล้วคิดอีก คำนวน ขี้เหนียววางแผนอย่างดี

แต่พอเจ็บป่วย เท่าไหร่เราก็ต้องจ่ายแบบไม่คิดและกำนหดมันไม่ได้ด้วย

สุขภาพสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดจริงๆครับ ตระหนักได้ ต่อเมื่อประสปกับตนเอง

ผมทนเจ็บก้นมา 3 เดือน หมดค่ายาไปเยอะ ค่ารักษา ความเสียหายคึรั้งนี้

นับว่าเป็นมรสุมครั้งนึงสำหรับคนที่จิตใจอ่อนแอ เหมือนลูกแหง่ เพราะแม่เลี้ยง

แบบเอาใจมาแต่เด็ก เพิ่งหัดล้างก้นเองตอน ม.1 เลยทนกับความลำบาก

ไม่ค่อยได้ และเงินค่ารักษาเท่านี้ สำหรับผม ถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ครับ

ฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่เรื่องร่างกาย ผมเต็มที่ครับ ถึงไหนถึงกัน

เทีั่ยวกิน ซื้อกีต้าร์ยังมากกว่านี้ แค่รักษาตัวเอง มันต้องสำคัญกว่าสิครับ

ทิ้งท้ายอีกครั้ง เรื่องกำลังใจ ผู้มาเยี่ยม และคุณภาพของโรงพยาบาล

สำคัญมากๆครับ ใครจะหมั่นไส้ก็ตามใจครับ แต่จะมาบอกว่าโรงบาลรัฐ

กับเอกชนไม่ต่างกัน ก็เชิญครับ ผมคนนึงที่ไม่เชื่อ ส่วนเรื่องฐานะมีปัญญา

หรือไม่มีปัะญญา ก็ปัญหาของใครของมันคราับ ไม่ใช่ข้ออ้างที่นำมาถกเถียงกัน

ผมจน ยังกล้าใช้เงินเลยครับ ที่บอกจน เพราะผมถือว่า ตราบใดที่เรายังใช้เงิน

แล้วต้องคิดรอบคอบ ยังต้องวางแผน ผมถือว่าจนหมดครับ คนรวยคือคน

ที่สามารถใช้เงินซื้อความสุขได้อย่างไม่ต้องคิด ไม่ต้องวางแผน ถึงเรียกว่า

รวยจรีงครับ อันนี้แง่มุมส่วนตัวของผม เพราะงั้นผมคือ คนจน ครับ

ฝากไว้เท่านี้ หวังว่าคงสนุกสนานและได้ประโยชน์กับกระทู้นี้บ่้างนะครับ

สวัสดีครับ

   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:41:00    IP = 171.97.90.94
 


  คำตอบที่ 7  
 
สวัสดีทักทายน้าบูรณ์ และพี่ suradet ด้วยครับ

เล่าหมดแล่้ว แฟนหลับแล้ว ขอตัวไปฉลองกับเพื่อนที่ mulligan ถ.ข้าวสาร

ก่อนครับ ใครตามทักทายกันได้ครับ อยู่ยาวถึงเช้าครับ เหลือเชื่อมากๆกับอาการครับ

แต่ยังแหยงๆเวลานั่งเกา้อี้เเข็งๆอยู่ครับ เลยเดินเหิรไม่ถนัดเท่าไหร่ แต่ความเจ็บปวด

ขอเรียกว่า หายไปอย่างปลิดทิ้งเลยครับ เป็นเรื่องเกินคาดจริงๆครับ

ขอให้มีความสุขทุกท่านครับ บายๆๆๆครับ

   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 0:51:00    IP = 171.97.90.94
 


  คำตอบที่ 8  
 
ยินดีด้วยครับ ผ่านมาได้แล้ว

ผมเคยผ่าตัดเล็ก ประทับใจยาชามาก รู้สึกหนาๆ เหมือน จขกท ประทับใจมอร์ฟีน

more fin.....มีขอเบิ้ลด้วย

   กีต้าร์ปลาวาฬ^^      23 มิ.ย. 58   เวลา 1:49:00    IP = 223.204.39.8
 


  คำตอบที่ 9  
 
โอว้อ่านแล้วครับ หลากหลายอารมณ์จริงๆจนผมลืมเรื่องผ่าตัดไปเลย อิอิ ยังไงก็ สบายๆชิลๆเลยครับสำเร็จสบายโล่งก้นเลย อิอิ สู้ๆครับ

   suradet      23 มิ.ย. 58   เวลา 3:19:00    IP = 182.52.193.49
 


  คำตอบที่ 10  
 
เขียนเรื่องราวได้น่าติดตามมากครับ

หายเร็วๆ นะครับ

   สมาชิกแบบพิเศษ      ป๋อมแป๋ม      23 มิ.ย. 58   เวลา 8:51:00    IP = 125.25.127.206
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 11  
 
ดีใจด้วยครับ
*** นี่ถ้าพิมพ์จากโทรศัพท์ผมนับถือจริงๆ เลยครับ ^^

   aod mkc      23 มิ.ย. 58   เวลา 9:53:00    IP = 183.88.28.50
 


  คำตอบที่ 12  
 
เคยไปสวนแป้งหามะเร็งลำไส้ ที่พญาไท 3 อารมณ์คล้ายๆกับท่านต๋องเลย

   กีต้าร์ธน      23 มิ.ย. 58   เวลา 9:58:00    IP = 171.98.51.113
 


  คำตอบที่ 13  
 
ห่วงจู๋เป็นพิเศษ 555
หายแล้วก็ยินดีด้วยครับ

   สมาชิกแบบพิเศษ      xsefiroth      23 มิ.ย. 58   เวลา 10:18:00    IP = 124.121.84.44
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 14  
 
เขียนเล่าเรื่องได้ดีมากๆเลยครับ เนื้อหาเยอะมากแต่ไม่น่าเบื่อผมอ่านหมดทุกตัวอักษรเลยครับ แบบนี้เป็นนักเขียนสบายเลยครับ

   coming soon      23 มิ.ย. 58   เวลา 10:59:00    IP = 61.91.26.66
 


  คำตอบที่ 15  
 
อ่านเพลินเลย ยินดีด้วยครับ

   johnny guitar      23 มิ.ย. 58   เวลา 13:21:00    IP = 171.97.85.86
 


  คำตอบที่ 16  
 
เล่าได้ดีมากกๆๆๆเลย อ่านหมดทุกตัวอักษร
แต่หายแล้วก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ^ ^

   aaa360      23 มิ.ย. 58   เวลา 13:25:00    IP = 180.183.116.201
 


  คำตอบที่ 17  
 
อ่านไปลุ้นไปครับ.......................ยิ่งตอนที่บอกว่าหัวกระสุนหายเหลือแต่หนังนี่

หวาดเสียวมาก....แต่ก็ดีใจด้วยที่มันกลับมาครับ

   สมาชิกแบบพิเศษ      gumsak       23 มิ.ย. 58   เวลา 16:56:00    IP = 203.144.198.242
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 18  
 
ขอบคุณพี่ๆทุกท่านมากๆครับผม 555 สวัสดีครับ

   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 18:13:00    IP = 171.97.35.32
 


  คำตอบที่ 19  
 

หายเร็วๆ นะครับ

   สมาชิกแบบพิเศษ      ชิตชัย      23 มิ.ย. 58   เวลา 18:18:00    IP = 171.5.250.224
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 20  
 
เล่าสนุกดีครับ ยังอ่านไม่จบ เดี๋ยวว่างมาอ่านต่อครับ ขอบคุณมากครับ ที่มาเล่าประสพการณ์

   สมาชิกแบบพิเศษ      mawmeaw99      23 มิ.ย. 58   เวลา 20:54:00    IP = 223.206.225.125
สมาชิกแบบพิเศษ  
 


  คำตอบที่ 21  
 
เป็นการแบ่งปันประสบการณ์ที่มีคุณค่ามากครับ

ขอให้สุขภาพแข็งแรงครับ

   sakai  23 มิ.ย. 58   เวลา 21:15:00    IP = 113.53.146.96
 


  คำตอบที่ 22  
 
หายปรกติ เร็วนะครับ

   Solitare  23 มิ.ย. 58   เวลา 23:14:00    IP = 171.96.172.201
 


  คำตอบที่ 23  
 
ขอบคุณพี่ๆมากๆครับ

   Jugbie      23 มิ.ย. 58   เวลา 23:36:00    IP = 171.97.35.32
 


  คำตอบที่ 24  
 
อ่านแล้วเสียว วาป ไปด้วยเรยย ดีใจด้วยคับที่ผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ทนได้สุดยอดมากก ฟื้นตัวไวๆนะคับบ

   sweepgod      26 มิ.ย. 58   เวลา 1:22:00    IP = 124.121.6.43
 


  คำตอบที่ 25  
 
ยังนึกว่า จะมีประสบการณ์ ... กับ พยาบาล รอบดึก ซะอีก 555....

   เล็กจังค่ะ      26 มิ.ย. 58   เวลา 11:06:00    IP = 122.155.131.243
 
 

Bigtone.in.th Online Music Store

Yamaha



ตั้งกระทู้ Login ก่อน Click ที่นี่
ผู้ตอบ :
รูปภาพ:  ( ไม่เกิน 150 K )
ข้อความ :
 

any comments, please e-mail   guitarthai@gmail.com (นายดู๋ดี๋)
© All rights reserved 1999 - 2015. All contents in this web site are the properties of www.guitarthai.com and Saratoon Suttaket